Skip to main content
Πέμπτη 23 Ιουνίου μεταξύ 18:30 και 21:00 το απόγευμα η σχολή φιλοξενεί ένα εξαιρετικό δρώμενο και φυσικά σας περιμένουμε!
Οι Αγγέλικα Πράπα ζωγράφος, Εύα Μαρια Τσαπάκη ψυχίατρος, Αθηνά Γιαννοπούλου πλαστικός επαναρθωτικός χειρουργός και η υπογράφουσα, ενώνουμε τις δυνάμεις μας με στόχο την αυτοφροντίδα και την επανεκίνηση!
Μας περιμένουν μια έκθεση ζωγραφικής, συζήτηση και βιωματικές εμπειρίες!
Η είσοδος είναι ανοιχτή σε όλους, ενώ τα έσοδα από την πώληση των έργων θα δοθούν στην Αέλια. aelia.org.gr
Είναι η πρώτη φορά που χαιρόμαστε που ακυρώνουμε τα απογευματινά μαθήματα ενώ σας ενημερώνουμε ότι η έκθεση θα παραμείνει στο studio ως τέλη Ιουνίου και θα λειτουργεί 10:00-13:00 και 17:00-21:00 για όποιον θέλει να την επισκεφθεί.
Πρόγραμμα:
18.30-19.00 παρουσίαση των έργων απο την Αγγέλικα Πράπα
19.00-19.30 Επιστημονικά δεδομένα και διαχείριση φόβου με τις Εύα Μαρια Τσαπάκη και Αθηνά Γιαννοπουλου
19.30-20.00 Κίνηση, Αναπνοή ,Διαλογισμός με την Αλεξάνδρα Ρωσσοπούλου
20.00-21.00 Ερωτήσεις και Απαντήσεις
Σε αυτό το σημείο, θέλω να ευχαριστήσω προσωπικα την Αγγέλικα Πράπα η οποία ζωγράφισε ειδικά για αυτό το Project αλλά και τις Εύα Μαρία Τσαπάκη και Αθηνά Γιαννοπούλου για την γενναιοδωρία τους σε χρόνο και γνώση.
Λίγα λόγια από την ζωγράφο Αγγέλικα Πράπα
Είτε σφιχτό και μεγάλο όπως προστάζει η ερωτική βιομηχανία της εποχής, μικροσκοπικό στα μεγάλα ντεφιλέ, είτε χαλαρό μετά το τέλος του θηλασμού ή και ανύπαρκτο μετά από μαστεκτομή, το στήθος πάντα είναι κέντρο και άγκυρα της θηλυκής μας ταυτότητας. Αν στον άνδρα το σύμβολο του ανδρισμού του είναι τα γεννητικά όργανα, σε μας τις γυναίκες σημαντικότερο μοιάζει να είναι το στήθος. Ένα σημείο στο κορμί που εμφανίζεται στη ζωή μας μετά τα παιδικά μας χρόνια και πρέπει να το εντάξουμε αρχικά στην αίσθηση του σώματος μας, στην αντίληψη της εικόνας μας, στην αποδοχή της σεξουαλικότητας μας. Το στήθος φαίνεται. Στη δική μας κοινωνία συνηθίζεται να είναι (λίγο η πολύ) καλυμμένο βέβαια, αλλά η παρουσία του πάντα αισθητή, με όλα όσα αυτό συνεπάγεται . Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλο μέρος στο ανθρώπινο σώμα που να του προσδίδονται τόσες αντιφατικές λειτουργείες: ηδονίζει, παρηγορεί, θρέφει, προκαλεί, διαφθείρει, ταυτοποιεί. Και δεν ξέρω πως μπορεί να ερμηνευθεί το γεγονός ότι το γυμνό στήθος βρισκόταν από την Αναγέννηση και μετά μέσω της τέχνης εκτεθειμένο παντού στο δημόσιο χώρο. Από τις εκκλησίες μέχρι τα αγαλμάτινα στήθη σε πλατείες και δημόσιους κήπους, ενώ σήμερα στην high tech μεταμοντέρνα εποχή μας οι κολοσσοί που διακινούν την εικόνα στον 21 αιώνα όπως το Facebook και το Instagram, δεν μπορούν να διαχειριστούν την προκλητικότητα μιας θηλής. Τελικά τι ακριβώς δηλώνει το στήθος στην κοινωνία; Ποιος ορίζει τους κανόνες της αισθητικής του; Πόσο η απουσία του επηρεάζει τη θηλυκότητα και τη θηλυκή μας υπόσταση; Τι συμβαίνει όταν ένα στήθος χάνεται η παραμορφώνεται; Πως συμπεριφερόμαστε εμείς οι ίδιες στο στήθος μας και γιατί; Στην εποχή που η αποδοχή της διαφορετικότητας βρίσκεται στην κορυφή των διεκδικήσεων, ποιος μας εμποδίζει να καταρρίψουμε τα στερεότυπα και να βιώσουμε τη θηλυκότητά μας με άλλους όρους; Ποιός θα ορίσει την αισθητική αξία μιας ουλής ή ενός διαφορετικού σχήματος; Όλες αυτεπάγγελτα οι σκέψεις και τα ερωτήματα πυροδότησαν την εικαστική αυτή αναζήτηση, η οποία όπως όλες οι αναζητήσεις θέτει τα ερωτήματα και ελπίζει να βρει σημεία επαφής και ανταλλαγής με τους θεατές της.
Για τη θεία Εύα